___________________________________________________________________
Sant’Anselmo II di Lucca: breve biografia
Egli è noto anche come sant’Anselmo da Baggio (luogo di nascita, nel milanese) o di Mantova (dove morì), mentre di Lucca fu vescovo.
Monaco benedettino del monastero di San Benedetto in Polirone (oggi San Benedetto Po), era nipote di Papa Alessandro II (cioè Anselmo I da Baggio, che fu vescovo di Lucca fino al 1073). Nello steso anno Anselmo II fu designato suo successore, rifiutò per non essere accusato di simonia, ma accettò nel 1074.
Faceva parte del movimento riformatore della Chiesa e l’imperatore Enrico IV lo esiliò per questo nel 1081. Sotto la protezione di Matilde, di cui era ascoltatissimo consigliere, si rifugiò a Mantova dove diffuse la riforma gregoriana.
Curò la redazione della Collectio Canonum, importante per il diritto canonico; scrisse anche una difesa di Gregorio VII.
Morì a Mantova nel 1086 e qui Matilde lo fece seppellire nella Cattedrale; della città è divenuto il patrono.
La sua memoria è il 18 Marzo, giorno della morte.

___________________________________________________________________
Bardone : Vita Anselmi episcopi Lucensis
Discusso autore della vita di sant’Anselmo, il sacerdote Bardone visse nell’XI secolo. Diamo l’inizio della sua Vita.

Un dipinto nella chiesa parrocchiale di Quingentole raffigura Anselmo in atto di benedire la contessa Matilde di Canossa (a sinistra, sul cavallo bianco), schierata con i sui soldati a difesa del papa minacciato dall'imperatore.
Devotis quorundam precibus instanter cogimur, ut vitam sanctissimi patris nostri
Lucensis episcopi, domini Anselmi, quam praesentes vidimus, et a pariter commorantibus
fideliter accepimus, compendioso explicemus labore; quae tot certe ac tantis praeclara
fulsit virtutibus, ut minime nos ad iniunctum tale negotium sufficiamus. Atqui, dum venerabile
desiderium illorum perpendimus, tametsi non sufficimus, utcunque tamen, quod expetunt,
incipimus. Quoniam fidelibus cunctis fidei praestat firmamentum et cornu salutis,
excommunicatis autem confusionem, verecundiam detrimentum et perniciem.
2. A pueritia qualiter vixerit, tum quia pleniter non novimus, tum quia reticere in
praesentiarum satius aestimamus, praetermittimus. Studiosum tamen iam tunc in scholasticis
etiam legendis libris fuisse, ipso saepius referente, cognovimus; quod et rei evidenter
probavit effectus; quia in arte grammatica et dialectica extitit peritus. Dum autem videretur
iam idoneus, immo meritis, moribus ac scientia dignus, ut in honorem sublimaretur episcopatus, mittitur a reverendissimo papa Alexandro ad regem, dato sibi comite, religioso
episcopo Sanctae Rufinae, nomine Meginardo. Sed quia iam perfecte coeperat
odisse, ut sacri ordines ecclesiastici a secularibus darentur potestatibus, quacunque vel
occasione, vel ratione potuit, absque dignitatis investitura discessit, quamquam ea intentione
domnus papa illum direxerit. Nec mirum. Qui enim operatus est postea per eum
multa Deus, catholicae illum electioni reservavit. Rex autem quasi despectum se doluit,
et regalis imperii tanquam magnum detrimentum deploravit.
3. Defuncto itaque praedicto papa Alexandro, dum sanctissimus Gregorius VII in
Romanum pontificem Spiritus sancti instigatione ac voto communi clericorum et laicorum,
diu renitens, esset electus, ut sequeretur eum iste in omnibus in Lucanam ecclesiam est
et ipse electus episcopus, atque ab illo postmodum religiose consecratus. Igitur, dum
aliquanto tempore non semel, aut his, sed saepius cum eodem religiosissimo ordinatore
suo moraretur, vitam eius consideravit ineffabiliter mirabilem, ac mirabiliter ineffabilem.
Quia, cum de omnibus et singulis finibus saeculi fieret ad eum concursus, rite omnibus
satisfecit. Veritas vero et iustitia nunquam ori eius defuit; imo quod magis est mirandum,
in ipsis saecularibus negotiis saepius excessit mente, exhilarato spiritu suo coelesti contemplatione;
qui etsi privatus interdum extiterit, revelationibus etiam divinis iucundatus
est et confortatus.